5 augustus : Zambomba

’s ochtend krijgen we een telefoontje dat er een televisieploeg aankomt. Een aantal dagen geleden hadden we een interview gegeven voor de Hollandse Costa del Sol krant “Hallo” en de rest van de pers reageert nu blijkbaar ook.  We proberen het interview in het Spaanse te geven maar eens we in details willen treden missen we woordenschat en schakelen we over op de vertaalster Maria.

’s middag trekken we terug naar Competa op zoek naar de dames op hun stoeltjes. We treffen ze op exacte dezelfde plaats in exacte dezelfde houdingen terug aan. Spaanse dorpen bieden zekerheid.
Uit één van hun schrotzakken halen ze een papiertje met daarop 4 liedjes. Nee, zingen willen ze niet, hun stem laat dit echt niet meer toe zeggen ze. Ook die getrokken tand blijft parten spelen. Nee, we zullen toch Rosario moeten vinden.
We volgen de aanwijzingen en letten op bloembakken, straathoeken, huizen met een naam en tellen deuren. We vinden het niet dadelijk maar botsen op een groepje schaterende senoras die huiswaarts keren. ‘Rosario? Pero Rosario no canta!’ Nee, we moeten blijkbaar niet naar Rosario maar ze raden ons Angelita aan. Een naam die al vaker viel. Angelita is poetsvrouw in een hotel maar gekend omwille van haar passie voor het verleden. De dames tronen ons mee naar de voordeur van Angelita en er wordt omhoog geroepen. Uit één van de dakkamers van het huis horen we een luide ‘Si’ die duidelijk maakt dat we binnen mogen.  Angelita draagt een grote keukenschort en is dadelijk laaiend enthousiast als ze hoort wat we zoeken. Binnen heeft ze een kamer ingericht die vol gestouwt staat met oude voorwerpen, bidprentjes, Jezusbeelden, landbouwfoto’s en zo meer. Ze is trots en het dorp weet het.
Binnen de 2 minuten beginnen onze straatgidse en Angelita samen te zingen.  Na een slaapliedje vragen ze ons of ze toch niet iets anders mogen zingen.  Ze willen Zambomba spelen en zingen. Zambomba is een frictie-instrument waarbij een open keramieken pot overtrokken werd met een konijnenvel en doorboord werd met een stok. Het instrument wordt bespeeld door met natte vingers over het instrument te wrijven.  Wanneer er gespeeld wordt, komt de geur van het verse konijnenvel, ingsmeerd met verse look, lekker vrij. Een totaalervaring dus;

We krijgen dorpsliederen, slaapliedjes ertussen in, terug dorpsliederen. Twee keer gaat de telefoon en een vriendin vraagt ‘Fiesta? Zambomba?’ …en vijf minuten later staan ze mee in de living. Het dorp galmt dus duidelijk sterk…
Wanneer we op de klok kijken zien we dat het al laat wordt en we moeten door naar het Hotel waar we verblijven. De dames vergezellen ons nog de straat in en vragen onderweg nog een aantal dames om voor ons te zingen. Met succes. Spanje wil zingen.

We sluiten de avond af met de dochter van de schoonmaakster van de burgemeester. Ze brengt ons een slaaplied op haar saxofoon.  Het instrument galmt over de bergtop en ondanks het geen woorden heeft, vinden we dat het in onze collectie past.

Terug naar het overzicht