?4 augustus : Cura y Chora

Op weg naar het koor doorkruisen we het dorp op zoek naar weerloze oude dametjes die we van slaapliederen kunnen beroven. We vinden een straat hoek met vier dames op plastieken stoelen, luideop gesticulerend en schaterend. Een beeld dat veel mensen van Spanje hebben en dat telkens heerlijk is. We spreken hen aan en leggen uit wat we zoeken. Ze ratelen terug in het zuid-spaanse dialect dat wat weg heeft van het zuid-amerikaans. We spitsen de oren en menen te begrijpen dat we morgen moeten terugkomen. Ze zullen samen opschrijven wat ze zicht nog herinneren. Zingen willen ze niet doen. De ene dame heeft net haar tand laten trekken, de andere zegt dat haar stem niet meer zo mooi is als vroeger, …redenen die we nog al hoorden. Ook zeggen ze ons dat we Angelita én Rosario Pellejete moeten vinden. De wegbeschrijving gaat via bloemen, over straathoeken, kleur van huizen en een aantal deuren. We’ll be back.
Wanneer we ’s avonds richting koorrepetitie wandelen horen we al gezang van een straat ver. De repetie gaat door in één van de parochiale zaaltjes en straalt een katholieke degelijkheid uit. De burgemeester Jose Luis zit in het midden en in omringd door vijftien vrouwen van 14 tot 64. Naast hem zit een jonge moeder met haar kindje van 3 dat extra veel aandacht krijgt van José Luis. Het is heet in de kamer en de waaiers wapperen overal. Onder tafel zien we castagnetten, cajons en tamboerijnen.
Het koor weet duidelijk waarom we hier zijn en op teken van de burgemeester heft één vrouw een lied aan. De melodie wordt meegezongen door het ganse koor en begeleid door de instrumenten. De stemmen zijn schel, hoog maar uiterst krachtig. Onze dictafonen raken zelfs overstuurd.
Tussen twee liederen in zien we dat de burgemeester afgeleid geraakt. Hij is met balpen tekeningen aan het maken op de armen en benen van het kindje. Op het rechterbeen staat een kerkje met zijn handtekening eronder, op het linkerbeen een vreemde mannenfiguur.  We zijn helemaal verbaas als we naar de armen kijken. Een naakt vrouwentorso zonder hoofd of voeten staat op de volledige bovenarm van het kindje. We zeggen niets en herinneren ons Almodovar. Wie weet kent hij Competa…
De avond is verder heerlijk en we nemen lied na lied op. Ook kerkliederen passeren de reveu en getuigen van een kracht en vrolijkheid die we enkel kennen van gospelkoren. Spanje is rijk, zeer rijk en we snappen Alan Lomax ineens heel goed.

Terug naar het overzicht