30 tot 1 augustus : Alberdini

We besluiten L’escala én het wachten te laten voor wat het is en vertrekken naar Competa in Andalucia met de bus. We voelen ons een beetje alsof we een zuiveringstocht aan het ondernemen zijn: begonnen met splinternieuwe pakken en helmen en banden en alles wat we maar nodig kunnen hebben. Gaandeweg lieten we kleding achter, kampeergerief, de tent werd gestolen. In Egypte pakten we een klein tasje met spullen en lieten de rest achter, nu zijn de moto’s er niet meer en gaan we door met de bus. Misschien komen we in Belgie wel aan blootsvoets en met lange haren….
Om 5u30 begint onze reis. We vertrekken naar Gerona. Drie kwartiertjes rijden, drie en half uur wachten, we gebruiken de lakens die we meeritsten uit het huurhuis om nog even in te dutten op het gras van het busstation. Daar nemen we de bus via Barcelona en Zaragoza naar Madrid. Tien uur rijden, vier uur wachten. Dan de bus op naar Malaga. Zes en half uur rijden, zeven uur wachten. Weer gebruiken we de lakens om even horizontaal te (proberen) gaan.  Dan de bus naar Competa. Anderhalf uur rijden en even wachten op iemand die ons afhaalt. Alles samen zijn we dus bijna 33 uren onderweg als we aankomen in hotel Alberdini, een droomplaatsje in de Andalusische bergen gerund door Inez, een jeugdvriendin en haar partner Rob. Het is een bijzondere plek met zicht op de Middellandse Zee in de verte. (http://www.alberdini.com) Die mooie zee die nooit ver weg is geweest in de afgelopen drie maanden en half (wat vliegt de tijd!).

Wanneer we binnenstappen zegt een meisje achter de bar vrolijk: “Ah, jullie zijn die van de slaaapliedjes, nee?” Ze wijst naar een stapel flyers en posters verspreid in het hotel waarop in het Spaans staat wie Bas en Eva zijn, wat ze doen en dat woensdag om 20u iedereen die traditionele slaapliedjes uit de streek kent en wil zingen, uitgenodigd is om langs te komen!

Heerlijk is dit! We zijn nog niet bekomen van de reis of we ontmoeten Maria, een Nederlandse die hier al zeven jaren woont en de communicatie verzorgd voor het hotel. Zij heeft verder nog enkele ontmoetingen geregeld o.a. met de burgemeester aan wie we een heel verhaal willen wijden, het dorpskoor, met de plaatselijke radiozender en de lokale televisie. Dit kan niet meer stuk. Het geeft ons de kans om voor de rest van de dag te ontspannen in de wetenschap dat er ongetwijfeld liedjes zullen volgen in de komende dagen.
Het voorstel om rond één uur ’s nachts de plaatselijke cultuur nog te verkennen tijdens de feria is na 43 uren wakker te zijn echter net iets te veel. Geen vijf minuten liggen we in onze kamer of we vallen in slaap..

Terug naar het overzicht