29 juli : Maria Theresa
Na een paar dagen hebben we genoeg van het nietsdoen en rondhangen. We vragen rond en komen tot een aantal afspraken in het dorp. La Escala is een Catalaans bastion en gekend voor haar goede Ansjovis. ‘Anchoas de l’escala’. Ook Belgen en Nederlanders kennen het dorpje helaas en we pogen ons te verstoppen.
Via via komen we bij buurvrouw Elvira Palau, een dame die het dorp op haar duimpje kent; Ze wil zingen maar ons eerst voorstellen aan Maria Theresa, een voormalige radio en televisiester van de lokale televisie. Maria Theresa heeft zich heel haar leven bezig gehouden met het verzamelen, zingen en opnemen van lokale liederen. Haar verzameling liedjes is te kopen in het lokale ansjovismuseum.
Elvira gooit steentjes tegen onze rolluik als blijkt dat we al 5 minuten te laat zijn op onze afspraak.
‘Son las cinco y cinco’ roept ze lachend maar toch streng. We haasten ons naar beneden en worden opgewacht door Elvira en haar schoonmoeder. De dame blijkt de ziekte van Alzheimer te hebben en mag niet alleen gelaten worden. Ze is ook een vriendin van Maria Theresa alleen weet ze dat niet zo goed meer…De laatste jaren blijken reeds drie oudere dames wandelend uit het dorp vertrokken te zijn waarvan slechts één dame is teruggevonden tussen de rotsen van het strand vijf kilometer verder.
We doen bijna 20 minuten over de wandeling van 500meter naar Maria Theresa…maar ontmoeten bijna alle oudere dames van het dorp door ons gezelschap
Maria Theresa roept vanuit haar living dat we mogen binnenkomen en lacht hartelijk. Ze kijkt er duidelijk naar uit om te zingen. Haar fel gebloemde kleed en krachtige armen doen ons deugd. Een echte bomma zoals wij ze ook kennen. Voelt een beetje als thuis, alleen net iets feller, niet iets Spaanser.
Maria zingt krachtig en mooi. Catalaanse liederen, Spaanse wil ze niet echt zingen. Bij het laatste huilt ze want het gaat over een moeder en haar dochter. Het verhaal erachter wordt niet verteld merken we, de dames kijken wel begrijpend naar elkaar. Dit is Spanje en hier wordt niet alles aan vreemden verteld. Weer houden we van die kleine verschillen die we elke kilometer terug tegenkomen.
