22 juli : Nudistas

Vandaag dienen we uit te trekken om de laatste papieren te regelen voor onze moto’s die ergens op zee zitten nu en binnen een dag of negen aankomen. We vertrekken naar het havengebouw met een grote dosis assertiviteit die duidelijk nog ergens aan de oppervlakte zit. Het loskrijgen van onze moto’s blijkt echter geen probleem te zijn. We hebben slechts het papier nodig dat bij de moto’s zit, een stempel and that’s it. We laten onze hardheid zakken en trekken de stad terug in.  We riskeren de Ramblas en ontwijken horden roodgebrande Nederlanders, zatte Engelse pubers, bleke Belgen…en botsen tegen de nieuwe wet aan. Een zestiger, naakt, een getatoeëerde onderbroek aan de achterkant, de voorkant verwerkt tot gezicht…met grote neus. Sterren op de borst en bruingebrand. Hij poseert gewillig voor alle foto’s. Amerikanen reageren zwaar gechoqueerd, Europeanen giechelen, moslims draaien het hoofd in de andere richting. Het blijft toch ergens een vreemd zicht maar het went snel merken we.
De avond brengt ons bij Helena Torreja en haar tante. De tante heet Mar, Zee. Een zeldzame naam, zelfs in Spanje. Mar is moeder van negen kinderen en behoort tot de traditionele Catalaanse gezinnen met sterke katholieke achtergrond. De woonkamer van het ruime appartement staat vol met bijbels, bijbelse schilderijen en kruisbeelden. Mar is eerst een beetje achterdochtig en wil zelfs haar naam niet geven en wil ook niet op de foto. We praten en praten en Mar komt los. Ze wil zingen en vertellen.  Haar negen kinderen spelen allemaal één à twee instrumenten. Ze zingen samen met z’n allen vertelt ze ons. Haar eerste liederen brengt ze met een klassieke gitaar. Mooi, zeer mooi. We vragen haar om hetzelfde nog eens zonder gitaar te doen. Het wordt nog mooier.  Ze zingt over de zee, liefde en ezels en wij zijn blij dat we kunnen opnemen.

Terug naar het overzicht