18 april : vertrekmoment bij Campo

Alsof we de route nog geen 2845 keer gedaan heb. Razend nerveus, zijn we.  We weten dat een 60 tal mensen zullen zijn van wie het moeilijk afscheid nemen is. Zoveel mensen die ons geholpen hebben, zoveel mensen wiens oren we van de kop hebben gezeurd. Maar de dag is daar, het vertrek gepland binnen anderhalf uur. “Ja, eigenlijk hebben we allebei schitterend geslapen!”
De eerste persoon die ons aanspreekt, is de fotograaf van een Christelijk tijdschrift waarvan we de naam reeds vergeten zijn, maar dat wel heel ruimdenkend is, zegt hij er zelf bij. Hij vraagt ons te kussen voor de foto naast het beeldje van Fatima dat op mijn stuur is geplakt met Patex.  Zij beschermt reizigers en haar mantel voorspelt het weer, maar een eindje voor Aarlen zal ik haar verliezen in de wind tegen 120 per uur.

Laten we niet te fel uitwijden over het feit dat het best een emotioneel vertrek was en dat het ons beide raakte om iedereen bij elkaar te zien van wie we houden. En dat het leek alsof we voor 2 jaar gingen weggaan. Wat we wel heel erg kwijtwillen is hoeveel lichter we ons al voelden als we even later door het patershol reden. Beetje wiebelig nog, zoveel bagage op de moto zijn we verre van gewend, maar opgelucht dat de voorspelde krop in de keel nu weer kan wegglijden naar waar hij vandaan kwam.
Als we de motards, met wie we nog een heerlijke rit rijden, enkele uren later achter laten, weten we: en nu is het aan ons, nu is het VAN ons..
PS:  Merci aan Campo om het zo gezellig te maken en alles te voorzien, merci lieve Trui en lieve Gaea (Meisjes, moslims en Motoren) voor veel meer dan de rit alleen en merci aan iedereen die er was om ons tot viermaal toe uit te zwaaien!

Terug naar het overzicht