15 juli : Paranoia
We wachten op telefoontjes die uitblijven. Verschillende contacten zouden zich melden om ons verder te helpen met onze zoektocht. Iedereen belt uiteindelijk terug, maar telkens met slecht nieuws. Mensen willen niet zingen, hebben angst, mogen niet van de echtgenoot of…willen betaald worden. Bovenop dit alles laat de shipping maatschappij ons weten dat de verscheping nog duurder wordt dan gedacht én dat het een week uitgesteld wordt. Een domper voor ons. Finaniceel en timing-gewijs. Ons plan om na Marokko ook Algerije en Tunesië te doen komt op de helling te staan.
We trekken beiden de stad in. Ik ga foto’s nemen, Eva gaat kuieren.
De oude stad trekt me terug aan en ik kan niet wachten om terug het doolhof in te duiken. Via de weeïg ruikende straten bereik ik de het kloppend hart van oud Cairo. Het hart waar geen toeristen te zien zijn (zowieso komen we amper toeristen tegen in de Stad, iedereen wordt ‘veilig’ van het Hotel naar de sites gevoerd en weer terug) en waar ik achter elke hoek terug verbaasde gezichten zie. Foto’s nemen verloopt anders dan in de voorbije landen. Mensen reageren angstig, boos, roepend, dan weer heel enthousiast en vragend om een foto. Iemand op straat legt me in het Engels uit dat mensen angst hebben van foto’s. Er heerst een soort paranoia naar de overheid en ‘security’ toe en mijn camera boezemt geen vertrouwen in. Het gaat zelfs zo ver dat ik wordt weggejaagd bij het fotograferen van een mooi gekleurde gevel. Ook de gesprekken verlopen vaak moeizaam. Liedjes vragen blijkt uiterst vreemd en ook daar voel ik argwaan over de dictafoon.
Via achterdeuren kom ik steegjes binnen en wordt ik workshops binnengeroepen. Ik zie de halfafgewerkte producten liggen die een beetje verderop in downtown in de winkels liggen. Potten, pannen, parelmoeren dozen, boekbinders, letterzetters…het is ambachtelijk.
De meeste kleine factories worden bezet door kinderen vanaf 9 jaar. Zij doen het kleine werk. Eens aan de freesmachine en de drukpers zijn de jongens 14-15 jaar oud. De werkomstandigheden zijn boven alles bijna onmenselijk in onze termen. Hete lucht, oliegeur, geen enkele vorm van veiligheid. Ondanks dat het beeld went, went de gedachte nooit. We willen hier niet over oordelen maar doen het onbewust dadelijk. Toch drink ik met plezier de aangeboden thee en maken we grapjes over de Egyptische Anderlecht-speler Achmed Hassan waar iedereen hier trots op is.
De zoektocht loopt verder door de Cities of the Dead, het kerkhof van Caïro, waar de doden letterlijk een klein huis over hun graf gebouwd kregen. Het kerkhof is eigenlijk een klein stadsdeel met straten waarbij elk ‘huisnummer’ een graf is met plaats voor de nabestaanden, een bankje, een waterkraantje…Tussen de graven wonen mensen. Arme mensen. Soms bezetten ze een ruimte van een graf of wonen ze tussen twee graven in. Daken hebben ze vaak niet.
Voor ik er erg in heb beland ik terug aan de Citadel van Caïro en hoop ik stiekem onze hasjeesh-rokende vrienden niet tegen te komen. Ik geef toe dat ik even geen behoefte heb aan social talks en zigzag verder. Het mocht niet baten. Op een stad van 20miljoen mensen kom ik één van hen tegen. Vreemd gewoon.
Bij terugkomst in het hotel tref ik een geagiteerde Eva aan. Haar wandeling in de stad was minder aangenaam. Het is de eerste keer dat ik er niet bij was en de harrassments waren erger dan ooit. Mannen riepen haar na, sisten, namen haar ongevraagd vast en lieten haar op geen moment gerust. Ook een vrouw schold haar de huid vol. Nochtans, geen korte kleding,lange mouwen, geen uitdagend gedrag, enkel geen hoofddoek, maar dat doen veel Caïrese vrouwen ook niet.
We besluiten het van ons af te zetten, Sakara-pils te halen en film op de laptop te kijken.
