http://slaapkindjeslaap.be/ExpressionEngine/index.php/site/index/ en basbogaerts@hotmail.com Copyright 2009 2009-08-24T09:36:09+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/20-24_augustus_motos/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/20-24_augustus_motos/#When:08:36:09Z De nachttrein van Malaga naar Barcelona is comfortabel en zorgt voor een paar uur slaap alvorens we de douanezone van Barcelona binnengaan. De nachttrein van Malaga naar Barcelona is comfortabel en zorgt voor een paar uur slaap alvorens we de douanezone van Barcelona binnengaan. De moto’s staan nog steeds in hun kist in een ware-house in de haven. De (te groot gemaakte) kisten springen boven andere ladingen uit. Wat men ons echter niet verteld had, was dat we ….moesten betalen om de kisten te openen en uit het warehouse te halen. Het openen van de kisten kost meer dan het maken. “Recyclagepremies”, zeggen ze. We vervloeken heel even de groene gedachte. De tweehonderd euro die gevraagd wordt kan er echt niet meer af. We houden voet bij stuk, we blijven uren wachten. Al het personeel van het warehouse wordt langzaamaan geïrriteerd door onze aanwezigheid. Onze koppigheid heeft echter effect.  Ze zakken de prijs tot honderdvijftig. “Nee, sorry, we hebben ze niet meer, jullie hebben al alles” zeggen we kwaad. Na in totaal zevenuur en half wachten, zagen, kwaad worden, aandringen….krijgen we de moto’s en moeten we niet betalen. We moeten wel zelf de kisten openbreken en het hout in containers smijten. Vinden we niet zo erg. Het grote kerstfeest doet deugd. Met koevoet en hamer breken we in. Eindelijk! De rit door Frankrijk doet vreemd aan. We voelen dat we op de terugweg zijn. Het voelt niet zo leuk. We rijden traag, zo traag dat we er twee dagen over doen om van Spanje naar het Noorden te rijden.. We hebben drie nachten bijna niets geslapen. De nachttrein en twee keer tent in een ‘Aire’ heeft onze rug geen deugd gedaan…en toch genieten we van onze moto’s, de route, het wegrestaurant-eten en zo meer… Om te pijn te verzachten houden we nog halt bij vrienden in Normandië voor we de grote terugtocht aanvatten. Vandaag is het maandag 24 augustus. We hebben een dagrit naar Amiens voor de boeg waar we via via weer kunnen slapen. De dame verwacht ons straks. Morgen wacht ons België. We zitten beiden angstig op onze kamer hier. Kosovo, Bosnië, Albanië, Sinaï-woestijn….het lijkt allemaal minder angstaanjagend dan België momenteel. Tot morgen mensen. Bedankt om met ons mee te reizen, maar weet, het avontuur is nog niet gedaan… 2009-08-24T08:36:09+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/6-19_augustus_eindeloos_wachten/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/6-19_augustus_eindeloos_wachten/#When:08:32:03Z Elke dag opnieuw, hier in het mooie zuiden van Spanje, maken we berekeningen over de tijd die ons nog rest en wat we daarbinnen kunnen doen Elke dag opnieuw, hier in het mooie zuiden van Spanje, maken we berekeningen over de tijd die ons nog rest en wat we daarbinnen kunnen doen: “ als we overmorgen de moto’s hebben kunnen we via Madrid visa’s krijgen voor Algerije, dan kunnen we die dag de ferry naar Marokko nemen, zoveel rijdagen, zoveel keer kamperen… dan hebben we nog 9 dagen om te werken. Dat valt nog mee!” De volgende dag checken onze mail nogmaals maar geen nieuws. Daags daarna…geen nieuws. We besluiten fors aan het werk te gaan met het editeren van de audio en met het plannen van ons najaar. Er is gigantisch veel werk aan de winkel en we gebruiken onze tijd hier beter zo productief mogelijk nu we niet mobiel zijn.  Nog een dag verder krijgen we wel nieuws: de douane wil alles checken wat in de container zit waarin ook onze moto’s zich bevinden. Dat gebeurt blijkbaar vaker met cargo uit Egypte. “Maar wanneer de cargo dan wordt vrijgegeven? Geen idee. Dat hangt nu af van de agenda van de douane controleurs. Kan nog een week duren” Nog een dag en nog een.. Nieuwe berekeningen. We voelen het aan ons water: geen Algerije, geen Tunesië, geen Italiaanse eilanden. Nog een dag zonder nieuws. Zoveel rijdagen, zoveel dagen over, die dag op de ferry, alleen werken in het noorden van Marokko, rest ons 4 dagen om te werken… Mail checken, geen nieuws. We werken door en door, spenderen urenlang achter ons klein computertje dat al serieus begint te protesteren na 4 maanden onderweg door weer, wind en woestijn. Weer twee dagen verder. Het begint te dagen… we zullen alle zuidelijkere landen moeten schrappen wegens compleet tijdsgebrek. Als we niet voldoende tijd hebben om degelijk werk te verrichten heeft het geen enkele zin om van hier in Andalusië naar Barcelona en weer helemaal zuidwaarts te keren. We zijn er helemaal van de kaart door. Maar we laten het er niet bij. Niets zegt ons dat we niet kunnen terugkeren in het najaar om verder te werken. Plus, op die manier kunnen we al onze ervaringen op een rijtje zetten, overdenken en alle ‘dat hadden we beter zo of zo gedaan’ meteen in de praktijk omzetten. Zo kunnen we kijken of we daadwerkelijk efficiënter te werk kunnen gaan en daardoor betere resultaten kunnen oogsten! We bekijken meteen onze agenda’s en prikken een periode. Weer een dag verder is er eindelijk nieuws! Na het weekend kunnen we mits betaling van de havenkosten onze moto’s ophalen. Yes! Ons gejuich duurt echter niet land als we de bijzonder gepeperde rekening voorgeschoteld krijgen. Het ophalen van de moto’s kost ons meer dan de prijs van één van onze moto’s.  Slotbalans van ons plan om de moto’s te verschepen en zo het veel te dure Libië over te slaan: volledig kaalgeplukt in tijd en geld, volledig. Maar we hebben rond de 250 liedjes, massa’s plannen en nog meer dromen.. Telkens we enkele liedjes laten horen aan mensen die benieuwd zijn naar wat we doen, worden we zelf gelukkig en hebben we zin in meer van dit. Het noorden en oosten van Europa op dezelfde manier aanpakken, of grondig werk doen in één of enkele landen? Verder van huis gaan? Dichter bij huis blijven? Nu we weten dat Belgie echt wel snel dichterbij komt krijgen we erg veel zin in het Vlaamse luik van ons veldwerk. “Op een reis als deze moet je flexibel kunnen zijn”, werd ons zo vaak meegegeven. Laat ons nu net daarmee geen enkel probleem hebben! 2009-08-24T08:32:03+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/5_augustus_zambomba/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/5_augustus_zambomba/#When:09:11:12Z ’s ochtend krijgen we een telefoontje dat er een televisieploeg aankomt ’s ochtend krijgen we een telefoontje dat er een televisieploeg aankomt. Een aantal dagen geleden hadden we een interview gegeven voor de Hollandse Costa del Sol krant “Hallo” en de rest van de pers reageert nu blijkbaar ook.  We proberen het interview in het Spaanse te geven maar eens we in details willen treden missen we woordenschat en schakelen we over op de vertaalster Maria. ’s middag trekken we terug naar Competa op zoek naar de dames op hun stoeltjes. We treffen ze op exacte dezelfde plaats in exacte dezelfde houdingen terug aan. Spaanse dorpen bieden zekerheid. Uit één van hun schrotzakken halen ze een papiertje met daarop 4 liedjes. Nee, zingen willen ze niet, hun stem laat dit echt niet meer toe zeggen ze. Ook die getrokken tand blijft parten spelen. Nee, we zullen toch Rosario moeten vinden. We volgen de aanwijzingen en letten op bloembakken, straathoeken, huizen met een naam en tellen deuren. We vinden het niet dadelijk maar botsen op een groepje schaterende senoras die huiswaarts keren. ‘Rosario? Pero Rosario no canta!’ Nee, we moeten blijkbaar niet naar Rosario maar ze raden ons Angelita aan. Een naam die al vaker viel. Angelita is poetsvrouw in een hotel maar gekend omwille van haar passie voor het verleden. De dames tronen ons mee naar de voordeur van Angelita en er wordt omhoog geroepen. Uit één van de dakkamers van het huis horen we een luide ‘Si’ die duidelijk maakt dat we binnen mogen.  Angelita draagt een grote keukenschort en is dadelijk laaiend enthousiast als ze hoort wat we zoeken. Binnen heeft ze een kamer ingericht die vol gestouwt staat met oude voorwerpen, bidprentjes, Jezusbeelden, landbouwfoto’s en zo meer. Ze is trots en het dorp weet het. Binnen de 2 minuten beginnen onze straatgidse en Angelita samen te zingen.  Na een slaapliedje vragen ze ons of ze toch niet iets anders mogen zingen.  Ze willen Zambomba spelen en zingen. Zambomba is een frictie-instrument waarbij een open keramieken pot overtrokken werd met een konijnenvel en doorboord werd met een stok. Het instrument wordt bespeeld door met natte vingers over het instrument te wrijven.  Wanneer er gespeeld wordt, komt de geur van het verse konijnenvel, ingsmeerd met verse look, lekker vrij. Een totaalervaring dus; We krijgen dorpsliederen, slaapliedjes ertussen in, terug dorpsliederen. Twee keer gaat de telefoon en een vriendin vraagt ‘Fiesta? Zambomba?’ …en vijf minuten later staan ze mee in de living. Het dorp galmt dus duidelijk sterk… Wanneer we op de klok kijken zien we dat het al laat wordt en we moeten door naar het Hotel waar we verblijven. De dames vergezellen ons nog de straat in en vragen onderweg nog een aantal dames om voor ons te zingen. Met succes. Spanje wil zingen. We sluiten de avond af met de dochter van de schoonmaakster van de burgemeester. Ze brengt ons een slaaplied op haar saxofoon.  Het instrument galmt over de bergtop en ondanks het geen woorden heeft, vinden we dat het in onze collectie past. 2009-08-07T09:11:12+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/4_augustus_cura_y_chora/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/4_augustus_cura_y_chora/#When:09:07:09Z Op weg naar het koor doorkruisen we het dorp op zoek naar weerloze oude dametjes die we van slaapliederen kunnen beroven. Op weg naar het koor doorkruisen we het dorp op zoek naar weerloze oude dametjes die we van slaapliederen kunnen beroven. We vinden een straat hoek met vier dames op plastieken stoelen, luideop gesticulerend en schaterend. Een beeld dat veel mensen van Spanje hebben en dat telkens heerlijk is. We spreken hen aan en leggen uit wat we zoeken. Ze ratelen terug in het zuid-spaanse dialect dat wat weg heeft van het zuid-amerikaans. We spitsen de oren en menen te begrijpen dat we morgen moeten terugkomen. Ze zullen samen opschrijven wat ze zicht nog herinneren. Zingen willen ze niet doen. De ene dame heeft net haar tand laten trekken, de andere zegt dat haar stem niet meer zo mooi is als vroeger, …redenen die we nog al hoorden. Ook zeggen ze ons dat we Angelita én Rosario Pellejete moeten vinden. De wegbeschrijving gaat via bloemen, over straathoeken, kleur van huizen en een aantal deuren. We’ll be back. Wanneer we ’s avonds richting koorrepetitie wandelen horen we al gezang van een straat ver. De repetie gaat door in één van de parochiale zaaltjes en straalt een katholieke degelijkheid uit. De burgemeester Jose Luis zit in het midden en in omringd door vijftien vrouwen van 14 tot 64. Naast hem zit een jonge moeder met haar kindje van 3 dat extra veel aandacht krijgt van José Luis. Het is heet in de kamer en de waaiers wapperen overal. Onder tafel zien we castagnetten, cajons en tamboerijnen. Het koor weet duidelijk waarom we hier zijn en op teken van de burgemeester heft één vrouw een lied aan. De melodie wordt meegezongen door het ganse koor en begeleid door de instrumenten. De stemmen zijn schel, hoog maar uiterst krachtig. Onze dictafonen raken zelfs overstuurd. Tussen twee liederen in zien we dat de burgemeester afgeleid geraakt. Hij is met balpen tekeningen aan het maken op de armen en benen van het kindje. Op het rechterbeen staat een kerkje met zijn handtekening eronder, op het linkerbeen een vreemde mannenfiguur.  We zijn helemaal verbaas als we naar de armen kijken. Een naakt vrouwentorso zonder hoofd of voeten staat op de volledige bovenarm van het kindje. We zeggen niets en herinneren ons Almodovar. Wie weet kent hij Competa… De avond is verder heerlijk en we nemen lied na lied op. Ook kerkliederen passeren de reveu en getuigen van een kracht en vrolijkheid die we enkel kennen van gospelkoren. Spanje is rijk, zeer rijk en we snappen Alan Lomax ineens heel goed. 2009-08-07T09:07:09+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/2-3_augustus_competa/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/2-3_augustus_competa/#When:09:01:41Z Zoals altijd wanneer we een nieuwe plaats binnenrijden (deze keer echter zonder moto’s) verkennen we Zoals altijd wanneer we een nieuwe plaats binnenrijden (deze keer echter zonder moto’s) verkennen we, vragen we rond en snuiven we op. Deze keer is het niet anders. Competa ligt 600 meter hoog op een westelijke bergkam. Het dorp bestaat uit spierwitte huizen die kronkelgewijs tegen de berg zijn aangebouwd. Straatjes vormen vreemde patronen zonder logica en de zwaartekracht speelt duidelijk overal parten. Maria neemt ons mee naar de burgemeester die ons wil ontmoeten en verder helpen. De burgemeester is eigenlijk de voormalige pastoor die ‘door de mensen werd uitgekozen’. Later zullen we begrijpen waarom. Als pastoor heeft hij een vrouwenkoor gevormd dat grotendeels bestaat uit de vrijgezelle vrouwen van het dorp, ongeacht de leeftijd.  Zelf is hij achteraan de dertig, fijn geschoren, geparfumeerd en draagt hij een scherp gesneden hemd. Met de subsidies voor de stad bouwt hij momenteel een reusachtig parkingcomplex en moratorium dat de aanzien van het dorp volledig zal veranderen. Hij laat ons trots zijn ontwerptekeningen zien en we zijn het eens dat het aangezicht van het dorp zal veranderen, wel niet ten goede, maar we blijven diplomatisch. Hij nodigt ons morgen uit om naar de koor-repetitie te komen waar hij de ‘vrouwen zal laten zingen’. We bedanken hem hartelijk, feliciteren hem met zijn verwezenlijkingen en lopen het gemeentehuis uit. In de gang worden we tegengehouden door de poetsdame die vraagt of ze ons even kon spreken. Ze had gehoord wat wij kwamen doen en wilde ons graag haar dochter voorstellen. Haar dochter speelt saxofoon en wil ons een slaaplied spelen één van de komende dagen. 2009-08-07T09:01:41+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/30_tot_1_augustus_alberdini/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/30_tot_1_augustus_alberdini/#When:12:09:07Z We besluiten L’escala én het wachten te laten voor wat het is en vertrekken naar Competa in Andalucia met de bus We besluiten L’escala én het wachten te laten voor wat het is en vertrekken naar Competa in Andalucia met de bus. We voelen ons een beetje alsof we een zuiveringstocht aan het ondernemen zijn: begonnen met splinternieuwe pakken en helmen en banden en alles wat we maar nodig kunnen hebben. Gaandeweg lieten we kleding achter, kampeergerief, de tent werd gestolen. In Egypte pakten we een klein tasje met spullen en lieten de rest achter, nu zijn de moto’s er niet meer en gaan we door met de bus. Misschien komen we in Belgie wel aan blootsvoets en met lange haren…. Om 5u30 begint onze reis. We vertrekken naar Gerona. Drie kwartiertjes rijden, drie en half uur wachten, we gebruiken de lakens die we meeritsten uit het huurhuis om nog even in te dutten op het gras van het busstation. Daar nemen we de bus via Barcelona en Zaragoza naar Madrid. Tien uur rijden, vier uur wachten. Dan de bus op naar Malaga. Zes en half uur rijden, zeven uur wachten. Weer gebruiken we de lakens om even horizontaal te (proberen) gaan.  Dan de bus naar Competa. Anderhalf uur rijden en even wachten op iemand die ons afhaalt. Alles samen zijn we dus bijna 33 uren onderweg als we aankomen in hotel Alberdini, een droomplaatsje in de Andalusische bergen gerund door Inez, een jeugdvriendin en haar partner Rob. Het is een bijzondere plek met zicht op de Middellandse Zee in de verte. (http://www.alberdini.com) Die mooie zee die nooit ver weg is geweest in de afgelopen drie maanden en half (wat vliegt de tijd!). Wanneer we binnenstappen zegt een meisje achter de bar vrolijk: “Ah, jullie zijn die van de slaaapliedjes, nee?” Ze wijst naar een stapel flyers en posters verspreid in het hotel waarop in het Spaans staat wie Bas en Eva zijn, wat ze doen en dat woensdag om 20u iedereen die traditionele slaapliedjes uit de streek kent en wil zingen, uitgenodigd is om langs te komen! Heerlijk is dit! We zijn nog niet bekomen van de reis of we ontmoeten Maria, een Nederlandse die hier al zeven jaren woont en de communicatie verzorgd voor het hotel. Zij heeft verder nog enkele ontmoetingen geregeld o.a. met de burgemeester aan wie we een heel verhaal willen wijden, het dorpskoor, met de plaatselijke radiozender en de lokale televisie. Dit kan niet meer stuk. Het geeft ons de kans om voor de rest van de dag te ontspannen in de wetenschap dat er ongetwijfeld liedjes zullen volgen in de komende dagen. Het voorstel om rond één uur ’s nachts de plaatselijke cultuur nog te verkennen tijdens de feria is na 43 uren wakker te zijn echter net iets te veel. Geen vijf minuten liggen we in onze kamer of we vallen in slaap.. 2009-08-06T12:09:07+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/29_juli_maria_theresa/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/29_juli_maria_theresa/#When:14:42:30Z Na een paar dagen hebben we genoeg van het nietsdoen en rondhangen. We vragen rond en komen tot een aantal afspraken in het dorp. La Escala is een Catalaans bastion en gekend voor haar goede Ansjovis. ‘Anchoas de l’escala’. Ook Belgen en Nederlanders kennen het dorpje helaas en we pogen ons te verstoppen. Via via komen we bij buurvrouw Elvira Palau, een dame die het dorp op haar duimpje kent; Ze wil zingen maar ons eerst voorstellen aan Maria Theresa, een voormalige radio en televisiester van de lokale televisie. Maria Theresa heeft zich heel haar leven bezig gehouden met het verzamelen, zingen en opnemen van lokale liederen. Haar verzameling liedjes is te kopen in het lokale ansjovismuseum. Elvira gooit steentjes tegen onze rolluik als blijkt dat we al 5 minuten te laat zijn op onze afspraak. ‘Son las cinco y cinco’ roept ze lachend maar toch streng.  We haasten ons naar beneden en worden opgewacht door Elvira en haar schoonmoeder. De dame blijkt de ziekte van Alzheimer te hebben en mag niet alleen gelaten worden. Ze is ook een vriendin van Maria Theresa alleen weet ze dat niet zo goed meer…De laatste jaren blijken reeds drie oudere dames wandelend uit het dorp vertrokken te zijn waarvan slechts één dame is teruggevonden tussen de rotsen van het strand vijf kilometer verder. We doen bijna 20 minuten over de wandeling van 500meter naar Maria Theresa…maar ontmoeten bijna alle oudere dames van het dorp door ons gezelschap Maria Theresa roept vanuit haar living dat we mogen binnenkomen en lacht hartelijk. Ze kijkt er duidelijk naar uit om te zingen. Haar fel gebloemde kleed en krachtige armen doen ons deugd.  Een echte bomma zoals wij ze ook kennen. Voelt een beetje als thuis, alleen net iets feller, niet iets Spaanser. Maria zingt krachtig en mooi. Catalaanse liederen, Spaanse wil ze niet echt zingen. Bij het laatste huilt ze want het gaat over een moeder en haar dochter. Het verhaal erachter wordt niet verteld merken we, de dames kijken wel begrijpend naar elkaar. Dit is Spanje en hier wordt niet alles aan vreemden verteld.  Weer houden we van die kleine verschillen die we elke kilometer terug tegenkomen. 2009-08-02T14:42:30+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/24-28_juli_stagnatie/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/24-28_juli_stagnatie/#When:14:37:07Z Ons logement in Barcelona is niet meer houdbaar. Ons budget laat het niet toe hier op hotel te blijven. We besluiten naar La Escala te trekken waar we bij familie kunnen verblijven in afwachting van de aankomst van de moto’s. Ons logement in Barcelona is niet meer houdbaar. Ons budget laat het niet toe hier op hotel te blijven. We besluiten naar La Escala te trekken waar we bij familie kunnen verblijven in afwachting van de aankomst van de moto’s. Momenteel wringt alles. We hebben geen zin te blijven hangen en niet te werken. We zien elke dag ons timing verder in het gedrang komen. Nog een paar dagen en we kunnen weer doorrijden.  Dat geeft vooruitzichten. We kijken uit naar benzinepompen, vreemde thee, nachten slecht slapen, falafel langs de weg en vreemde ontmoetingen. Niet dat Spanje slecht is, integendeel, maar we voelen ons schuldig bij elke dag dat we niet onderweg kunnen zijn. Twee dagen voor aankomst van de motos bellen we naar het kantoor in Barcelona die de papieren zullen regelen van de aankomst. Ze weten echter van niets. ‘ Que barco?, El Susan Borchard? No, no ha llegado. Es en Alexandria!’.  Het schip blijkt nog niet vertrokken te zijn. Het schip blijkt zelfs nog niet eens geladen te zijn. Onze moto’s staan nog ergens op een kade in Egypte terwijl wij denken dat ze al twee weken op zee zitten. De bevestiging van het Egyptisch bedrijf over het vertrek van het schip bleek waardeloos. De moto’s worden 4 augustus geladen in Alexandrië en komen ten vroegste 7 augustus aan in Barcelona! Dit wil zeggen…de beloofde drie dagen transittijd van Egypte naar Spanje zijn er ondertussen al drie weken geworden en zullen bij vertrek tegen de maand lopen.  Egypte blijft ons precies ongeluk brengen. We zijn niet om aan te spreken en beginnen te rekenen en te plannen. We kunnen nog een paar dagen in La escala brengen en nadien hebben we ook daar geen verblijf meer. De tent is ook geen optie want die staat ook op de kade van Alexandrië. We zijn genoodzaakt in Spanje te blijven tot minstens 9 augustus. Dit wil zeggen dat we Algerije, Tunesië, de Italiaanse eilanden én een stuk Frankrijk zullen moeten schrappen. We zitten in zak en as en hangen rond, nadenkend over hoe we onze tijd goed kunnen gebruiken.  Ons reisgerief was voorzien op 5 dagen, de tijd die oorspronkelijk nodig was om op de moto’s te wachten na onze vlucht uit Egypte. Al de rest staat ergens op een kade in Egypte. 2009-08-02T14:37:07+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/23_juli_de_eerste_trol/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/23_juli_de_eerste_trol/#When:14:09:14Z Vandaag krijgen te horen dat de moto’s pas 30 juli in Barcelona zullen aankomen Vandaag krijgen te horen dat de moto’s pas 30 juli in Barcelona zullen aankomen. Weer een week later dan gepland. Onze planning van de komende weken komt heel erg in het gedrang en we voelen ons even moedeloos.  Tot hier toe was geen van de beloften over het transport waar. Het reistempo is eruit, de financiën gekelderd door Egypte en het geplande schema wordt hoe langer hoe minder haalbaar. We dwalen een beetje doelloos door de stad op zoek naar muziekscholen, crèches, conservatoria,…alles is natuurlijk gesloten.  Gelukkig loopt er een telefoontje binnen dat we tegen de middag kunnen opnemen. Oef. Liedjes. Liedjes geven ons telkens weer moed om verder te gaan, ongeacht ons budget of planning. We mogen naar het oosten van de stad en komen weer aan de rand van Gracia uit. Ons favoriete plek ondertussen. XXX opent lachend de deur met een grote, dikke baby op haar arm. Ze mixt Spaans, Catalaans en Frans tot een schattige maar verstaanbare taal. Ze duwt verontschuldigend speeltjes aan de kant zoals jonge moeders altijd doen, en plaatst een ventilator in de woonkamer. De 12kg dikke baby wordt ernaast gezet en koekjes toegestopt. Het zingen kan beginnen. We krijgen leuke liedjes. Catalaans, Spaans, een telefoontje met haar moeder, nog een liedje, een telefoontje met haar vriendinnen die we later op de dag mogen bevragen. Elke donderdag komen ze immers met een aantal moeders samen in het park om te praten, vergezeld van de kinderwagen en een baby die even oud is. Ze leerden elkaar kennen tijdens de zwangerschap en delen baby, frisdrank en park met elkaar nu. We krijgen Spaans, Mexicaans en zelfs een Noors liedje met een trol in de hoofdrol. We zijn dadelijk geprikkeld voor een volgende opnameronde in het Noorden van Europa…. 2009-08-02T14:09:14+00:00 http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/reisblog_detail/22_juli_nudistas/ http://slaapkindjeslaap.be/index.php/in-de-wereld/22_juli_nudistas/#When:09:41:26Z Vandaag dienen we uit te trekken om de laatste papieren te regelen voor onze moto’s die ergens op zee zitten nu en binnen een dag of negen aankomen Vandaag dienen we uit te trekken om de laatste papieren te regelen voor onze moto’s die ergens op zee zitten nu en binnen een dag of negen aankomen. We vertrekken naar het havengebouw met een grote dosis assertiviteit die duidelijk nog ergens aan de oppervlakte zit. Het loskrijgen van onze moto’s blijkt echter geen probleem te zijn. We hebben slechts het papier nodig dat bij de moto’s zit, een stempel and that’s it. We laten onze hardheid zakken en trekken de stad terug in.  We riskeren de Ramblas en ontwijken horden roodgebrande Nederlanders, zatte Engelse pubers, bleke Belgen…en botsen tegen de nieuwe wet aan. Een zestiger, naakt, een getatoeëerde onderbroek aan de achterkant, de voorkant verwerkt tot gezicht…met grote neus. Sterren op de borst en bruingebrand. Hij poseert gewillig voor alle foto’s. Amerikanen reageren zwaar gechoqueerd, Europeanen giechelen, moslims draaien het hoofd in de andere richting. Het blijft toch ergens een vreemd zicht maar het went snel merken we. De avond brengt ons bij Helena Torreja en haar tante. De tante heet Mar, Zee. Een zeldzame naam, zelfs in Spanje. Mar is moeder van negen kinderen en behoort tot de traditionele Catalaanse gezinnen met sterke katholieke achtergrond. De woonkamer van het ruime appartement staat vol met bijbels, bijbelse schilderijen en kruisbeelden. Mar is eerst een beetje achterdochtig en wil zelfs haar naam niet geven en wil ook niet op de foto. We praten en praten en Mar komt los. Ze wil zingen en vertellen.  Haar negen kinderen spelen allemaal één à twee instrumenten. Ze zingen samen met z’n allen vertelt ze ons. Haar eerste liederen brengt ze met een klassieke gitaar. Mooi, zeer mooi. We vragen haar om hetzelfde nog eens zonder gitaar te doen. Het wordt nog mooier.  Ze zingt over de zee, liefde en ezels en wij zijn blij dat we kunnen opnemen. 2009-07-26T09:41:26+00:00